συμφωνήσαμε λοιπόν
αμοιβαία
είμαι ο καθρέφτης σου
κι εσύ ο δικός μου

                   Wassily Kandinsky accord reciproque 1942

o πίνακας οδηγεί σε μια ακόμη συμφωνία :)

Βασιλέματα...

Το καλοκαίρι έδυσε..το μαρτυράν οι αριθμοί του ημερολογίου και του Κελσίου, κι η νύχτα που βιάζεται να έρθει. 

Το λοιπόν, Σεπτέμβρης...ο "προπαρασκευαστικός". Με τη χαρά του Διόνυσου και τη γλύκα των καρπών ακόμα στα χείλη, με ευκαιρίες για ομαλή αποχώρηση από τη θάλασσα - και όχι άτακτη φυγή-  με συννεφιές και ψιχάλες με κοντό μανίκι. 

Με ομπρέλες που παίρνουν τις θέσεις τους στις τσάντες   ή στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου μετά τα πρώτα βρεγμένα ρούχα που κολλούν πάνω σου. Ανακατεύει μεν το dress code  των κυριών (πέδιλο με καλσόν, καπαρντίνα και ραντάκι, σαγιονάρα και ζακέτα, σορτς ή φούστα;) μα επαναφέρει τα ξεχασμένα bluejeens και τα παπούτσια μπαλαρίνας. Ντύνεσαι teenager κι άμα σου αρέσει! Ρυθμίζει τα ξυπνητήρια νωρίτερα και ανοίγει την τηλεόραση..( σε όσους αντέχουν ακόμα να την βλέπουν) για να αποτρέψει περιπάτους σαν σκοτεινιάσει..Αν δε θες τηλεόραση να συνηθίσεις το μέσα, σου επιτρέπει καναπέ και βιβλίο με ανοιχτό παράθυρο για τη βραδινή δροσιά.

Μα και Σεπτέμβρης.."των χρωμάτων". Φέρνει τις πρώτες κιτρινωπές πινελιές καθώς ξεπλένει το αλάτι από τα μαλλιά. Αφήνει το δροσερό πράσινο και μπλε να φέρει ζεστό πορτοκαλί και κόκκινο...σε παίρνει από το νερό και σε φέρνει στη γη. Σε αποθέτει απαλά κάτω από το δέντρο μέχρι να ετοιμαστεί το σεντόνι σου από  πολύχρωμα φύλλα..

Αλλά και  Σεπτέμβρης ο... "μελαγχολικός".

Τακτοποιεί αναμνήσεις του καλοκαιριού,φιλιά, γέλια, ιδρωμένα μεσημέρια και νυχτερινές βουτιές. Δρομολογεί αποφάσεις που αναβλήθηκαν σε νεκρό κι ανέμελο χρόνο. Γλύφει  πληγές αποχωρισμών και συγκρατημένα φέρνει  σε ισορροπία λογική κι ευαισθησία. Ξεκαθαρίζει αλήθειες και σε παρηγορεί με ένα άγγιγμα στον ώμο να τις αποδεχθείς.

Σεπτέμβρης...δροσερός και συγκρατημένος με μικρά κρεσέντα μπόρας ψυχρής και ζέστης υγρής.

Ένα καλοκαίρι βασιλεύει, ένα φθινόπωρο ανατέλλει. Με θλίψη λουσμένη στο φως.

                                                               (κλικ στο ηλιοβασίλεμα για τη θλίψη στο φως...)

ενδιαφέρουσες αντανακλάσεις...

σαν θερινό σινεμά

έρημη πόλη
άδεια από ήχους και στιγμές
ησυχία νεκρική
απωθεί και εποπτεύει

μα εμένα δεν με πειράζει
χαμόγελα μέσα μου
και λάμψεις μνήμης
φυλακίζουν τις λέξεις

χαρούμενα
γαλήνια
απολαυστικά
δροσερά

σαν θερινό σινεμά στον κήπο

a clear midnight

για τις νύχτες...χωρίς φεγγάρι

This is thy hour
O Soul,
thy free flight into the wordless
away from books,
away from art,
the day erased,
the lesson done
Thee fully forth emerging,
silent,
gazing,
pondering the themes thou lovest best,
Night,
sleep,
death and the stars

Walt Whitman

θα συν παρατατικός

θα περνούσαμε χρόνο στα μαγαζιά

με διαλλείματα espresso σε πεζοδρόμους

και πλατείες

θα αντέγραφες σχέδια και θα μου έραβες

ρούχα, με επιμονή στις γραμμές και τα χρώματα

θα επέλεγες παραστάσεις το χειμώνα

θα σε έπειθα να’ρθεις στο αρχαίο θέατρο

το καλοκαίρι

θα κάναμε πρόβα τη «Λυσσασμένη γάτα» και

έργα του Στρίντμπεργκ

θα μας τραγουδούσες συχνά και θα χορεύαμε συχνότερα

με περίσσεμα ζωντάνιας και αγάπης

οι μικρές μας αντιστάσεις θα ήταν μεγαλύτερες

όλες οι σκέψεις μου για σένα στο παρόν

αναμνήσεις άγκυρες στο βυθό της λήθης

έχουν  συντακτική δομή υποθέσεων

ικανών - άγνωστο πώς -  να τροφοδοτούν το τώρα και το μετά:

θα συν παρατατικός

A.Matisse, woman before an Aquarium, 1921


Η μνήμη όπου κι αν την αγγίξεις πονεί.

Γιώργος Σεφέρης

ίσως..

ίσως τις μέρες

που αγριεύει η σιωπή

διάτρητη από φωνές
και ήχους μνήμης

ίσως τις νύχτες

που γεμίζει το σκοτάδι
από φωτεινές στιγμές

βίαιες αστραπές
στο παρελθόν και το μέλλον
ποτέ στο παρόν

ίσως σε εκείνα
τα μεγάλα απογεύματα του χειμώνα

 που ψάχνοντας  στη σοφίτα
της ψυχής
κι ανοίγουν ξανά
κουτιά ξυλόγλυπτα
με συλλογές

από φωτογραφίες
κι ανομολόγητα πεφταστέρια

μόνο στις ρωγμές του χρόνου

εκείνες δίχως όνομα
ή περιγραφή

που ίσως μοιάζουν
με το πέταγμα του κύκνου

ίσως τότε
είναι που γράφεται

ένα ποίημα

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΗΣ..

πάντα γελαστοί...

Ρε Χάρε δε βαρέθηκες την τέχνη; Υπάρχει και η πολιτική.


Δ.Πανούσης

Χρόνια Πολλά..

Χρόνια καλά...καλύτερα...για όλους μας!!
Με Φως Ανά(σ)τασης, αναγέννησης,  δύναμη και πράξεις για ένα καλύτερο αύριο...

Δεν ξέρω πόσο Μεγάλη ή μικρή είναι τούτη η Παρασκευή...είναι πάντως μια Παρασκευή που θυμίζει μητέρα...και τον πόνο της για το χαμό του σπλάχνου της..


για όλες τις μητέρες...


αγαπημένος, μεταμοντέρνος Αλμοδοβάρ..

ήχοι σιωπής..

Μεγάλη εβδομάδα...

Θεριά οι άνθρωποι, δεν μπορούν  το φως να το σηκώσουν...
Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν.


Κώστας Βάρναλης

ένας χορός την άνοιξη...

 Matisse   "Ο Χορός"

Από το "μακάβριο χορό", τη Φαραντόλα στις επαρχίες της Γαλλίας, στη 'θρησκεία της ευτυχίας" που ενσαρκώνεται στο έργο του Ματίς... 

Φαραντόλα.. ο χορός του θανάτου, των νεκρών...

Η αντίδραση στο σκοταδισμό του Μεσαίωνα που επέβαλε η εκκλησία, η ανάγκη για την έκφραση της χαράς της ζωής μέσα από την εναλλαγή της με το θάνατο. Ο χορός γύρω από το νεκρό, το φιλί της ζωής, η γιορτή της ανάστασης...

Η ανάγκη επιβίωσης των παγανιστικών εθίμων...δεν είναι τυχαίο που ο ζωγράφος διέκρινε την πεμπτουσία της χαράς τη ζωής στη Φαραντόλα και εμπνεύστηκε για τη δημιουργία του πίνακα.

Και όσο το σκέφτεσαι...πας όλο και πιο πίσω...φτάνεις στον Ορφέα που προσπάθησε με τη μουσική να φέρει πίσω στη ζωή την Ευριδίκη του, φτάνεις στο  Διόνυσο, το θάνατο και την ανάσταση την άνοιξη, φτάνεις πιο πίσω ακόμα τότε που όλη η Ευρώπη ήταν ένα απέραντο δάσος...και ο άνθρωπος ένα με τη φύση, να ζει και να απολαμβάνει τον κύκλο της ζωής μέσα από αυτόν...

Είναι Άνοιξη...κι οι αναστάσεις...επιτρέπονται..

για τη Φαραντόλα, περισσότερα εδώ: http://www.artofwise.gr/html/categories_content/anadromes/dancemacabre.html